Katedra
Katedra Narodzin św. Marii w Mediolanie (Duomo Santa Maria Nascente di Milano, Dom de Milan) to świątynia znajdująca się w sercu Mediolanu. Jest symbolem miasta i jedną z najbardziej znanych budowli w całych Włoszech. Stoi przy wielkim placu, zbudowanym w XIX w. Oprócz niej, zobaczyć tu można budynki pochodzące z różnych okresów - Rinascente, Palazzo Reale, Arcivescovado, Galleria Vittorio Emanuele II, Palazzo Carminati. Na placu, naprzeciwko katedry, stoi konny pomnik Vittorio Emanuele II.
To miejsce od wieków jest związane z religią. Pod placem zachowały się fragmenty kompleksu biskupiego, z bazyliką Santa Tecla, wczesnochrześcijańską katedrą Santa Maria Maggiore i ośmioboczną chrzcielnicą z San Giovanni alle Fonti i Santo Stefano z IV w.
Katedra powstała z białego i różowego marmuru, w stylu gotyckim, choć później dodano elementy barokowe i neogotyckie. Jej budowa rozpoczęła się w 1386 r., a święcenia miały miejsce w 1572 r. Należy do największych kościołów na świecie - ma 157 m długości i 93 m szerokości. Również jej witraże należą do największych na świecie. Dodatkowo są one okresowo podświetlane lampami od wewnątrz.
Jej dach ozdobiony został licznymi rzeźbami i gargulcami i jest dostępny do zwiedzania dla turystów. Z góry rozpościera się widok na miasto, a przy dobrej pogodzie, nawet na Alpy. W posadzce katedry znajduje się linia obrazująca południk przechodzący przez Mediolan. We wnętrzu świątyni jest także skarbiec, w którym umieszczono wyroby ze srebra i złota (Tesoro del duomo).
Szacuje się, że każdego roku katedrę odwiedzają ponad 4 miliony osób.
